Yen Can Cook -चिकन झंझावाती

बऱ्याच कालावधीनंतर आलेली आपल्या पाककलाकौशल्याचा पुरावा सादर करण्याची संधी न गमाविण्याचा निर्णय मी आज घेतला. म्हणजे तसा झोमॅटोचा पर्याय सदैव उपलब्ध असतो. पण भ्रमणध्वनीसमोरील वेळ कमी करायचा असेल तर घरकामात मदत करावी आणि जर प्रत्यक्ष स्वयंपाक करण्याची संधी आली तर ती सोडू नये असे कोणीतरी महान संत सांगून गेले आहेत. 

आज आपल्यासमोर सादर करत आहोत चिकन झंझावाती. कोणता जिन्नस किती प्रमाणात ह्याचा विचार न करता प्रचंड वेगात केलेली पाककृती म्हणून हिच्या नावात झंझावाती! 

१. सर्वप्रथम Licious वरून मागविलेलं चिकन स्वच्छ धुवून घ्यावं. हे बऱ्यापैकी स्वच्छ असल्यानं जास्त धुवावं लागत नाही. 

२. तीन किंवा चार कांदे घ्यावेत. ते स्वच्छ धुवून अगदी बारीक कापून घ्यावेत. 

३. दोन किंवा तीन लसणाच्या पाकळ्या सोलून घेऊन त्या धुवून ठेवाव्यात. स्वादानुसार आलं घ्यावं. स्वादानुसार म्हणण्यापेक्षा आल्याचा गरमपणा ज्याला जितका झेपतो तितकं आलं घ्यावं. 

४. हे सर्व ओट्यावर जमेल तितकं व्यवस्थित मांडून ब्लॉगपोस्टसाठी फोटो घ्यावा. जे पुरुष स्वयंपाकघरात मदत करतात त्या पुरुषांना सतत सांगितलं जातं की ते स्वयंपाकघर अस्ताव्यस्त करून टाकतात. हा गैरसमज दूर होण्यासाठी शक्य तितका प्रयत्न करावा. 

५. आलं लसूण मिक्सरच्या छोट्या भांड्यात दळून घ्यावं. गरज नसताना मोठं भांडं वापरल्यास ओरडा बसू शकतो. 

६. त्यानंतर चिकनला हळद, मसाला क्रमांक १, मसाला क्रमांक २, आलं लसणाचे वाटण लावावं. त्याचाही फोटो घ्यावा. किचनमध्ये भ्रमणध्वनी घेऊन वावरण्याची सवय नसल्यास हे उद्योग करू नयेत. 

७. आता सर्वप्रथम कांदा तेलावर टाकावा. चिकन बनविण्याच्या पाककृतीतील हा भाग आपल्या संयमाची सर्वात जास्त परीक्षा पाहणारा आहे. कांद्याला किंचितसा तांबूस येईपर्यंत योग्य प्रमाणात भाजल्यास तो चिकनला एक मस्त गोडुस अशी चव देऊ शकतो. त्याला योग्य प्रमाणात भाजण्याची तसदी न घेता घाईघाईनं पुढील कृती सुरु  केल्यास तो चिकनमध्ये चांगला मुरत नाही. 

इथं आपल्याला मुद्दाम सांगू इच्छितो की चिकनला मॅरीनेट करायला ठेवून मगच कांदा तेलावर टाकावा. जितका वेळ मंद आचेवर कांदा भाजला जातो तोवर मसाला, वाटणासोबत चिकनला मुरायला वेळ मिळतो. तज्ञच केवळ हे करू जाणे! 

८. आता इतका वेळ काय करणार असा प्रश्न पडल्यानं आणि टोमॅटोचे भाव उतरल्याने आणि मिक्सरचे छोटे भांडे आधीच वापरल्यानं त्यात दोन तीन टोमॅटो टाकून त्यांचा टोमॅटो puree सदृश्य प्रकार बनविण्याचा प्रयत्न करावा किंवा बनलेल्या प्रकाराला  टोमॅटो puree म्हणावं. पाककृती स्वादिष्ट होवो वा न होवो त्याची ही पोस्ट मात्र थोडीफार भारदस्त होते. 

९. चिकनमध्ये बटाटे टाकावेत की नाहीत आणि टाकल्यास किती प्रमाणात टाकावेत ह्याविषयी अनेक मते आहेत. चिकनच्या रश्श्यात मुरलेलं बटाटे खाण्याचा आनंद वेगळाच ! खरंतर मटणाच्या रश्श्यातील बटाटा म्हणजे सुख पण इथं गोष्ट चिकनची चालली असल्यानं त्याचा उल्लेख करणे क्रमप्राप्त आहे. 

१०. एकदा की कांद्याने तांबूस छटा धारण केली की मग त्यात मसाला वाटणात घोळलेलं चिकन टाकून द्यावं. स्वादानुसार मीठ टाकावं. चिकनला शिजण्यासाठी अतिरिक्त पाणी अंदाजानं भांड्यात टाकावं.   भांड्यावर झाकण ठेवून त्यावर पाणी ओतावं.  आता एकंदरीत चिकनमध्ये तुम्ही किती पाणी टाकलं आहे ह्याचा तुम्हांला अंदाज हवा, नाहीतर भांड्यावरील झाकणावर ओतलेलं हे पाणी गोंधळ घालू शकतं. 

११. साधारणतः चिकन पाऊण ते एक तास शिजत ठेवावं. आता इतका वेळ काय करणार म्हणून ब्लॉगपोस्ट लिहायला घ्यावी. पण हा नसता उद्योग करताना दर दहा बारा मिनिटांनी चिकनला उगाचच ढवळा मारून यावं. नक्की किती मिनिटांनी ढवळा मारावा ह्या प्रश्नाचं उत्तर माझ्याकडं नाही. आज मुक्त स्वातंत्र्य असल्यानं ह्यामुळं ओरडा पडत नाही. 

१२. हे छायाचित्र शिजविलेल्या चिकनचे ! खरंतर हे अधिक चांगलं दिसावं ह्यासाठी ह्यावर कोथिंबीर पेरू शकतो. पण एव्हाना कंटाळा आला आहे. आता ह्याची चव आणि भारताची आजच्या सामन्यातील कामगिरी ठरवतील की दिवसाचा उत्तरार्ध कसा जाणार ते! ह्याची चव फसल्यास नंबर एकचा संशयित असणार ती तथाकथित टोमॅटो puree!

महाराजा भोग

सुट्टीचा दिवस व्यतित करण्यासाठी समाजसंमत असे जे काही मार्ग आहेत त्यात कोणताही विशिष्ट हेतू मनात न बाळगता वातानुकूलित मॉलमध्ये तासंतास भटकंती करणे हा एक मार्ग आहे.  गेली काही वर्षे सुट्टी म्हटली की वसईला पलायन करणे हा एकमेव पर्याय आम्ही स्वीकारला होता. परंतु सध्या सोहम क्लासला जाण्याच्या वयोगटात असल्यामुळे वसईच्या फेऱ्यांची वारंवारता कमी झाली आहे. अशा परिस्थितीत बऱ्याच दिवसांनंतर आम्ही मालाडच्या हायपरसिटी व इनॉर्बिट मॉलला भेट देण्याचे योजिले. 

हायपरसिटी मॉलमध्ये काही  विशिष्ट खरेदी करण्याचे प्रयोजन होते. इथे इतके विविध पर्याय उपलब्ध असताना माझ्यासारख्या मी इतक्या मिनिटात खरेदी करून मॉलबाहेर पडलो अशा वृथा अभिमान बाळगून असणाऱ्या माणसांसाठी घाईघाईने खरेदी करणे महागडे पडू शकते.  ही गोष्ट ध्यानात आल्यामुळे मी अत्यंत संयमाचे धोरण स्वीकारले होते. या संयमी धोरणाला फळ म्हणून की काय आम्हाला एक चांगली ऑफर मिळून इष्ट गोष्‍टींची मनाजोगती खरेदी झाली. मनाजोगती खरेदी हा शब्दप्रयोग पुरुषांसाठी वापरला जात असावा का ह्याविषयी उपलब्ध मराठी साहित्यात पुरेसे संदर्भ मला आढळले नसल्याने मी ह्या शब्दप्रयोगाचा वापर माझ्यासाठी नाही असे स्पष्टीकरण देऊ इच्छितो !

कार्यालयांमध्ये विविध प्रसंगांनिमित्त बाहेर जाऊन भोजन करण्याचे प्रमाण वाढीस लागले आहे. सांघिक भावना निर्माण होण्यासाठी अशा उपक्रमांचा नक्कीच सकारात्मक परिणाम होत असला तरी तुमच्या एकंदरीत आकारमानावर मात्र त्याचा इष्ट परिणाम होत नाही! अशा भोजनप्रसंगाच्या माझ्या तोंडुन अनेक कहाण्या ऐकून कधीतरी आम्हाला सुद्धा या विशिष्ट उपहारगृहात जायचं आहे अशी मागणी करण्यात येते.  अशी मागणी केली गेली असता त्या उपहारगृहाविषयी विशिष्ट माहिती देऊन त्याऐवजी हे दुसरे उपहारगृह कसे चांगले आहे हे आपल्याला पटवून देता येणे जमायला हवे. 

मी याच तंत्राचा वापर करून काल इनॉर्बिटमॉल मधील महाराजा भोग या उपहारगृहात सोहम आणि प्राजक्ता ह्या दोघांना भोजनासाठी नेले.  हल्लीच्या सामाजिक संस्कृतीनुसार एखाद्या विशिष्ट ठिकाणी आपण भोजनास गेलो असू तर तेथील अंबिएन्स मला आवडलं असे म्हणण्याची पद्धत आहे. अंबिएन्स या शब्दाच्या वापराशिवाय उपहारगृहातील तुमचा अनुभव आणि त्याचे वर्णन पुर्ण होत नाही.  त्याच धर्तीवर महाराजा भोग मधील अंबिएन्स हे अत्यंत प्रसन्न असुन मनाला सुखावणाऱ्या मंद संगीताच्या पार्श्वभूमीवर मनाला सुखावून देणारं असं आहे. 

आम्ही साधारणतः साडेसातच्या सुमारास या उपहारगृहात प्रवेश केल्यामुळे आम्हाला हवी ती आसने निवडण्याचे स्वातंत्र मिळाले. अनेक वाट्या, 3 चषक अर्थात प्याले अशा जय्यत तयारीसकट थाळी आमच्यासमोर मांडण्यात आली. चषक ह्या शब्दप्रयोगानंतर काही वाचकांच्या चित्तवृत्ती प्रफ्फुलीत झाल्या असतील तर क्षमस्व !  एका मनाला सुखावून देणाऱ्या सरबताचा आम्ही आस्वाद घेत आहोत तोवर एकामागोमाग एक अशा अनेक चविष्ट पदार्थांनी आमची थाळी भरून टाकली.  एकंदरीत हा प्रकार बघता ब्लॉग लिहिण्यासाठी हा एक योग्य अनुभव असू शकतो याविषयी आम्हां सर्वांचे एकमत झाले. इथं सोहम ब्लॉग वाचण्याची शक्यता नसल्यानं आम्हां सर्वांचे ह्या शब्दप्रयोगाचा वापर करण्यात आला आहे. केवळ लिखाणावर वाचक ब्लॉगकडे आकर्षित होत नसल्याने त्याला पूरक असे फोटोदेखील काढावेत असा विचार योग्य वेळी आमच्या मनात आला.  परंतु ह्या विचारामुळं संपुर्ण थाळी रंगीबिरंगी चविष्ट पदार्थाने जोवर सजवली जात नाही तोवर कोणत्याही पदार्थाला स्पर्श करण्यास आम्हांला  मनाई करण्यात आली होती.  मनावर प्रचंड संयम दाखवत आम्ही या थाळीची सजावट पहात होतो. 

या उपहारगृहाचं  एक वैशिष्ट्य म्हणजे येथील प्रत्येक वाढपी तुम्हाला प्रत्येक पदार्थाविषयी थोडीफार माहिती देऊन मग त्याचा आग्रह सुद्धा करीत असतो. संपुर्ण थाळीची सजावट झाल्यावर हवे तसे फोटो काढून घेतल्यानंतर आम्ही थाळीतील असंख्य पदार्थांचा आस्वाद घेण्यास सुरुवात केली. पांढरा ढोकळा, चटण्या, बुंदी रायता, दाल बाटी चुरमा, आमरस पुरी, चपाती, रोटी, विविध प्रकारच्या गोड, तिखट डाळी, कढी,  तीन चार प्रकारच्या भाज्या, जिलेबी, मूंग हलवा, पापड, दाल खिचडी, पुलाव, छास अर्थात ताक अशा विविध पदार्थांचा आम्ही पुढील काही वेळ मनसोक्त आस्वाद घेत होतो.  परंतु मग मात्र माझी क्षमता संपत आली आहे हा संदेश पोटाद्वारे पाठवण्यात आल्यामुळे आम्ही आमचे जेवण आटोपते घेतले. शेवटी आम्हांला गोडसर असे पान देण्यात आले. बिल दोन हजाराच्या आत झाले. एकंदरीत दीक्षित, दिवेकर यांच्या सल्ल्याला पुर्णपणे धुडकावून देणारे असे भरपेट जेवण करून आम्ही महाराजा भोग या भोजनालयातुन प्रस्थान केले. 

त्यानंतर आम्ही अजून अर्धा-पाऊण तास त्या वातानुकूलित मॉलमधील विविध दुकानात भटकत होतो. तिथं घेतलेला हा एक फोटो!

इतक्या भरपेट जेवणांनंतरदेखील आपण फिट आहोत हे सिद्ध करण्यासाठी श्वास रोखून घेतलेला हा फोटो !